از چالشهای مطرح در عصر حاضر بر سر پدیده نوینی بنام رسانه است. پدیده ای که مهمترین کارکرد آن "اطلاع­رسانی" است. اطلاع­رسانی در عصر حاضر مثل خیلی مفاهیم دیگر چون آزادی بیان تعاریف مختلف و بعضا متناقضی به خود دیده است. به هر حال قدرت و تأثیر رسانه اعم از روزنامه و تلویزیون و رادیو بر کسی پوشیده نیست و از همین جهت هر قدرتی به فراخور توانایی سعی کرده تا رسانه را رام کرده و به خدمت خود بگیرد.

در این میان نظام تبلیغاتی و رسانه­ای کشور بعد از انقلاب به دنبال تعریف یک چهره جدید و به قول خودش مبتنی بر بیان حقیقت و نه مصلحت بوده است. این نوع نگاه به رسانه در امتداد همان تغییرات انقلابی و بنیادین در نحوه مواجهه با موضوعات اجتماعی روز است. این نگاه به ادعای خود نظام در تضاد با نحوه عملکرد رسانه­های بزرگ و امپریالیستی است که روزنه­های استراتژیک عبور و مرور اخبار و اطلاعات را به دست گرفته­اند. بر اساس چنین نگاهی رسانه یک آینه است. عامل ارتباطی مردم و دولت است. برای رسیدن به چنین تعریف شرافتمندانه و انسانی از نحوه اطلاع­رسانی که ثمره آن بیان شفاف و آزاد نکات مثبت و منفی با هم است، ضروری است تا عرضه اطلاع­رسانی خصوصی آزادانه و در زیر چتر قانون، در کنار رسانه­های رسمی دولتی فعال باشند.

با نگاهی اجمالی به آنچه در عرصه اطلاع­رسانی کشور می­گذرد، می­بینیم که مثل خیلی از آرمانهای تعریف شده انقلابی دقیقا عکس چنین ادعایی اتفاق افتاده و دلیل آن هم واضح است. در یکی از برنامه­های تلویزیون به نقل از مشاور رئیس جمهور شنیدم که گفت رسانه ما باید پیش قراول دولت و مردم باشد، باید جریان ساز باشد، باید معضلات و مشکلات را پیشاپیش مطرح کند تا آگاهانه چاره­اندیشی شود. نه اینکه منتظر بماند و ببیند که چه اتفاقی در داخل و خارج می­افتد، فلان رسانه خارجی چه می­گوید، تا اینکه پاسخ دهد. جالب است که ایشان ادعا می­کرد که رسانه­های داخلی دستاوردهای دولت را خوب منعکس نمی­کند. عجبا! این نعل وارونه زدن چه معنایی دارد؟ معلوم نیست چنین هدفی با چه ابزاری باید محقق شود. وقتی در تلویزیون، یک سریال تلویزیونی موفق مثل ساعت شنی که به اعتقاد من از معدود کارهای واقع­گرا و قابل تحسین صدا و سیما بوده و معضلات اجتماع را کمی عریانترو با نگاهی هشداردهنده نشان می دهد به بهانه سیاه نمایی وقایع جامعه! به همین راحتی از آنتن خارج می­شود، وقتی کوچکترین حرکتی در جهت شفاف کردن وضعیت جامعه چه در روزنامه ها و چه در صدا و سیما متهم به فرافکنی!! می­شود، وقتی انتقاد چند دانشجویی که دستشان به هیچ جایی بند نیست، کسانی فرزندان همین آب و خاک هستند با تندترین واکنش پاسخ داده میشود و متهم به جاسوسی و ارتباط با بیگانه هم می­شوند، وقتی نامه­نویسی تبدیل به تنها تریبون و رسانه ملت می­شود، وقتی در نزدیکی انتخابات روزنامه­های دولتی چند تا چند تا مجوز می­گیرند، در حالی که حتی یک روزنامه مستقل چنین حقی ندارد، مثل همین روزنامه آریا، وقتی اخبار سیاسی تلویزیون صرفا محدود به بزرگنمایی قدرت نظامی ایران و انعکاس تظاهراتهای ضد آمریکایی در خود آمریکا-  کوبیدن و پاسخ­گویی به اخبار پخش شده از رسانه­های ایرانی و خارجی آن طرف آبها و متهم کردن آنها به انعکاس هدفدار اخبار و فیلترینگ و سانسور آنها می­شود. در حالیکه اخبار خارجی هم با همین رویکرد فیلترینگ مشابه در داخل پخش می­شود و .. دیگر چه جای اطلاع­رسانی شفاف. شاید برای رسانه های مستقل و منتقد فقط یک دوره دوسه ساله انه در زمان خاتمی تنها دوره امیدبخش و پویا بود که شاهد نگاه رسانه ای حرفه ای تر و دقیقتربودیم. هنوز به یاد دارم تجدید چاپ های روزنامه صبح امروز را. مقاله های حرفه ای و ژورنالیستی نشاط را. حس می کردی که بالاخره انعکاس حقت را تفکرت را به عینه می بینی. چه حس دلچسبی  بود که خود را و طرز تفکرت را تنها نبینی. برایش پایگاهی بیابی تا نقدش کنی و پرمغز شوی. البته همین دوره کوتاه هم به زعم برخی باعث گسترش فساد شد! انگار که افکارخصوصی همه متعفن و در پی باطلند و می بایست کنترل مداوم شوند. این نگاه تحقیر آمیز همیشه به نوعی در حکومتی بوده. همین حکومتی که به قول خودش بیشترین اعتماد را در زمان انقلاب و جنگ به نسل جوان کرده و نتیجه اش را هم دیده. 

حکومت مدتها مردم را به بهانه دوری از اخبار غلط و سانسور شده خارجی، مردم را محدود به رسانه­های سانسور نشده! داخلی کرده است. تنها واکنش رسانه حکومتی به ناهنجاریها نفی اصل مطلب است. نگاهی به واژه نگاری رسانه این مطلب را نشان می دهد: تماشاگرنما/ دانشجونما/ سیاه نمایی و.. کاری ندارد. کافی است اگر موضوع نابه هنجاری به مذاقشان خوش نیامد یک پسوند "نما"به آن اضافه کنند و تمام! هرچه هست زیر سر این نماهاست. وگرنه که دانشجوی ما تماشاچی ما استاد ما سیاسیون ما همه و همه در یک لباس یونیفرم زیر بیرق حکومتند و دست بوس!! همین مانده که اساسا واژگانی به نام "انسان نما" هم بسازند. نظام سیاسی ایران بعد گذشت سی سال از انقلاب به همان نتیجه­ای رسیده که دیگر حکومتهای پوپولیستی روشنفکرنما رسیده­اند. با این تفاوت که دست از شعار و عوامفریبی برنداشته­اند، البته چنین عملکردی تا جایی دوام دارد که مرزهای اطلاع­رسانی کشور همچنان بسته بماند. سرعت لاک­پشتی اینترنت و ممنوعیت استفاده از ماهواره نه به دلیل جلوگیری از تهاجم فرهنگی که اول از همه به همین علت است. به مثل پدری می­ماند که فرزند را از سیگار کشیدن منع می­کند و خود در دستشویی! سیگار می­کشد. شاید موفق شود، ولی با این کار معنی شرافت و کرامت را هم دگرگون کرده است. لااقل انتظار میرود که تصمیم­گیران داخلی دست از شعارهای توخالی برداشته و پرچم عدالت­خواهی و حقیقت­طلبی را بر زمین بگذارند و مردانه به جریان امپریالیستی جهانی! بپیوندند. در این صورت حداقل تکلیف مردم را روشن کرده­اند و تناقض همیشگی مردم سالاری دینی را برملا!